Help

jakob-lorber.cc

Die Huishouding van God

Hoofstuk 14: Adam se insig en berou

[1.14.1] En sien, toe het Ahbel, deurdring van te groot vreugde oor die oorgroot genade van bo, op sy knieë geval en sê: “O, groot, oorheilige en oorgoeie liewe Vader, kyk hier vir Jou klein dienaar voor Jou in die stof, wat met die gevoel van diep onwaardigheid voor Jou die Almagtige en mees Barmhartige uit die onderste dieptes na Jou hoogste hoogtes opkyk en verneem die gepleit van ‘n kind vir genade vir sy swak ouers en vir al sy broers en susters, en moet nie die krag van my af wegneem nie, wat ‘n oorgroot geskenk van Jou aan my is, en laat dit genadiglik oor hulle uitstroom ter vergifnis van die sonde en om die lewe uit Jou weer met die noodsaaklike mag en krag terug te wen!

[1.14.2] En deur barmhartigheid en genade verander hierdie omgewing volgens Jou allerhoogste welgevalle, sodat dit vrugbaar sal word en die swakkes voedsel ter versterking van hul ledemate kan vind en om hulle brandende dors by ‘n fontein met vars water te kan les en laat ook nuttige diere, wat gehoorsaam aan hulle wil sal wees en wat vir hulle sal dien, hierheen kom.

[1.14.3] O Jy groot, oorheilige en oorgoeie liewe Vader, luister na my swak gepleit, sodat Jou heilige naam in die harte van hulle wat berou het, verheerlik sal word!”

[1.14.4] En nou sien en luister, wat gebeur het, toe die vrome Ahbel sy gebed wat vir My aangenaam was voltooi het: En sien, toe begin ‘n koel windjie oor die dorre woestyn te waai, en ligte wolke het die wye ruimtes van die hemel omhul, en dit het oor die hele woestyn begin om te reën, en te midde van die reën het ook saadkorrels van allerlei soorte in die vore wat deur die sterk reën van Jehova in die andersins dorre woestynsand gemaak is, geval. En in ‘n oomblik was die wye woestyn groen van gras, plante, struike en bome duisendvoudig, en op die plek, waar die vrome Ahbel, gekniel het en in die gees en in waarheid na My gebid het, het ‘n groot boom met wye takke en breë blare, tot byna in die wolke opgegroei en was vol behang met broodvrugte met ‘n lieflike soet smaak, en die naam ‘Bahahania’ (of ‘Versterking en lafenis vir die swakkes’, ook nog steeds by julle bekend as die ‘broodboom’) was vir hom gegee.

[1.14.5] En vanuit die ligte wolke wat van seën gedrup het, het ‘n sagte stem met die vrome Ahbel gepraat: “Ahbel, jy My liewe, seun wat vry geword het, swaai met die linkerhand die swaard oor die slapendes, en maak vir hulle wakker om te berou en ter verbetering van hulle lewenswandel voor My tot in alle toekoms, en wees vir hulle ‘n ware voorbeeld van Hom, wat eendag in die groot tyd van die tye sal kom en sê vir hulle, dat tot dan niemand meer van die wet sal vry word nie, en dat die gebooie vir almal tot dan en ook verder aan gevange sal hou, wat nie sal poog om deel te hê in die nuutgeboorte deur die Seun nie, wat sal wees die weg, die lig, die waarheid en die ewige lewe as die allenige oorwinnaar van die dood.

[1.14.6] Maar jy is vry soos ‘n engel van die lig en sal opgeneem word, nadat die beeld van die groot Aankomeling binnekort heeltemal voltooi sal word, waarvoor jy jou eers deur jou toenemende nederigheid, liefde en groot vroomheid heeltemal geskik moet maak, ten spyte van alle vervolgings en mishandelinge, wat vir jou nog deur jou broers en susters ter wille van die verheerliking van My naam sal tref.”

[1.14.7] En sien, toe staan Ahbel weereens magtig en deur en deur met krag van die aarde af op en het bokant die aarde, as teken van die ware vryheid, in die lug gesweef, en het gedoen soos dit aan hom beveel was.

[1.14.8] En sien, toe stroom nuwe lewenskragte in die slapendes, en hulle het vinnig wakker geword en het opgestaan en het na alle rigtings gekyk, en was diep bewoë van te groot verwondering oor die groot, aangename verandering van die woestyn, en wou van vreugde juig; maar toe staan Adam op, en aan sy sy ook Eva, en sê toe vir sy kinders:

[1.14.9] “Kinders, moet nie te vroeg juig en vrolik wees nie, maar ween en berou eers met my en met Eva die groot skuld en dink daaraan, wat ons verloor het! Daar is niks aan die aardse Paradys en aan al die besittings geleë nie; want soos ek en julle dit saam met my sien, het die Here vir ons in Sy oorgroot, onbeperkte barmhartigheid so baie teruggegee, dat ons almal die verlies van die oorvloedige gawes van die aardse Paradys maklik sou kon vergeet bo hierdie nuwe, groot, onbeperkte rykdom van Sy te groot Liefde. Maar kyk net na al die diere van die lug sowel as die van die vaste aarde, kyk vir die gras, die plante, die struike en al die boompies en groot bome en die windjie wat waai, en vra hulle almal, en luister, of julle van enige een ‘n antwoord sal kry!

[1.14.10] Ek het dit onmiddelik gedoen toe ek wakker geword het, en het vir myself oortuig dat al die dinge teenoor my stom geword het en hulle die toon van my stem nie meer verstaan nie. Die gesang van die voëls, die geluide van die diere, die gesuis van hierdie fonteintjie en al die geluide van die gras, die plante, die struike en al die boompies en bome dring aan my oor, maar hoe skrik ek daaroor en is nog steeds deur en deur verskrik, aangesien ek van al dit niks meer verstaan nie!

[1.14.11] Maar sien, ek het nie daaroor geskrik, dat hierdie verstaan van my af weggeneem is nie, maar ek het veel meer oor die oneindig groter verlies van genade van die heilige Vader oor alle kreatuur en onder alle kreatuur geskrik!

[1.14.12] Sien, alles, wat ek verloor het, dit het ook julle deur my verloor, aangesien julle gesondig het deur my en met my tot op een, wat ek nie meer waardig is, om my seun te noem nie, wat in die volheid van genade en in die volle seën, in alle mag en in alle krag rein en geregverdig voor die alsiende oë van die oorheilige en oorgoeie Vader, Sy Liefde en Sy Gees, gebly het.

[1.14.13] En dit is my liewe Ahbel, maar wat die uiters regverdige Here ook van ons af weggeneem het, aangesien ek hom nêrens met my oë kan sien nie, sekerlik, sodat ek en julle deur my moet voel, wat dit beteken, om uit die genade van die ewige Liefde in die streng geregtigheid van die Here deur die sonde van ligsinnige ongehoorsaamheid te val, in teenstelling met Sy uiters sagte wette van liefde en die maklike gebooie van genade.

[1.14.14] O kinders, behartig dit alles baie goed, wat ek nou vir julle gesê het, en probeer en oortuig julle self, of ek die waarheid voor julle gepraat het; en dan kom en oordeel self, watter tyd dit nou is, - óf ons uit groot berou moet ween en moet treur, óf ons nog iets kan vind, wat ons harte sal bly maak!

[1.14.15] Ja, my kinders, net ‘n enkele vreugde van Sy groot genade het die ewige Liefde van die heilige Vader vir ons as ‘n geskenk agter gelaat - en daaroor kan en sal ons bly wees - , en dit is die groot genade van berou en van treur self!

[1.14.16] Sien, dit is die enigste wat die Here vir ons agter gelaat het: die trane van berou en die trane van treur! Laat ons Hom daarvoor uit die diepte van ons harte dank!

[1.14.17] O, hoe gelukkig is ons tog, dat die Here vir ons nog so ryklik geseën het! Wat sou ons sonder hierdie genade wees?!

[1.14.18] Laat ons dus in die diepste gevoel van totale verwerping op die aarde val en vir solank ween en treur, totdat geen trane meer uit ons oë sal vloei nie en ons aan die Here teruggegee het, wat Syne is, en waarvoor ons geheel en al onwaardig geword het, en Hy dan met ons sal maak volgens Sy allerheiligste geregtigheid, wat Sy heilige en altyd goeie wil is en was van ewigheid af!”

Desktop Kommentaar